Effe tussedeur

Ziezo de feestdaoge binne weer veurbij en nou gaen we mar weer us kijke wat ’t neuvejaor ongs brenge zal. Jao zo gauw of alles toch weer om is nei? Met Dreekeuninge zie je d’r haost al niks meer van, dan binne de meeste kerstbome al verbrungde en de versieringe en lichies weer veur ’n jaor opeburrege. ’t enigste wat je nog kan veinde in uis binne de sparrenaelde en daer ka’je nog last genog van emme. Loop mar us ’n keer op je sokke deur de kaomer dan kom je d’r wel affer, en geloof me mar, met de schoonmaok kom je de leste pas teuge. Mar wat of ’t van ’t jaor weer wurde mot, ik weet ’t niet. We zalle wel zien. Een ding wete we wel, en dat is, dat Laore weer eulemaol overhoop gaet veur ’n neiuve tullevisiekaobel. Nou nou, dat zal me weer ’t graoverij wurde. En as je dat zo leze binne ze daer toch weer zo’n angeralf jaor zeut mee. As ’t dan mar us ’n keer good is, want op die ouwe kaobel is wat of-espookt. D’r zat ok niet veul goods an zo te hore. De een zee dat Deuytslangd niet deugde, nee, zee ’n aor, bij ongs valt Belgie redder weg en zie je niks as sneef. En weer ’n aor klaogde en jaomerde dat ze in Hulleversum wel Engelangd konne krijge en hier niet. We wachte mar of, mar dat ze teugeswoordig glad verwend binne staet as ’n pael bove waoter. Nee dan vroger. ‘k weer nog good dat we bij ongs thuis de eerste raodio krege, minse wat ’n feest. Me vaoder was t’r eulemaol verguld mee en zat alle aoved breed veur dat ding, ’n kissie spole d’r bij en dan mar zeuke of tie ’n zender veinde kon. Jao Hulleversum ging wel, mar om vreemde zenders te krijge mos je eul wat ofzeuke. Dan weer zo’n spool d’r op en dan weer zo een, en als mar draeie an die condensaoters,net zolang tot ie wat oorde. De Mexicaonseongde gilde gedurig deur de kaomer, zodat bij moeder, dee kouse zat te stoppe, de rillinge over d’r lijf leupe. Mar op ’n aoved ad ie geluk, hij sprung haost ’n meter hoog; Nou he’k Engelangd, zee ie, en was t’r mar wat groos op. Mar moeder zee: Wat he’je daer nou an man, je kan ze toch niet verstaen, en dat was nog waor ok. Weer wat laoter kwam de eerste raodiocentraole. Truyes van de Neiuveweg scheerde ’n eul net van draeie euyt deur Laore en ad zelluf de raodio’s staen om euyt te zende. Nou ging dat in de eerste tijd nog niet zo bar en raokte d’r wel us ’n raodio van de zender of. Wat of t’r dan euytkwam was niet om an te hore. Op ’n gooie dag was ’t ok weer zo, we warre net mooi in de buurt met mekaor an ’t speule, toen een van de jonges ze moeder naer beuyte kwam en reup: Wum loop us effe gauw naer Truyes to, en zeg mar dat moeder ezaad et, ’t was vroger ok niet in een keer good, en as de neiuve kaobel in de grongd zit zal d’r wel weer wat aorst weze wat niet deugd. Dan binne d’r zoveul zenders da’je niet meer wete waor je ’t zeuke mot, en weet je wat dan de beste knop is? Precies, good eraeie, euyt!

In de jaren 80 waren de in Larens dialect geschreven stukjes van Bart Krijnen in de ‘Laerbode’ uitermate populair. Aan inhoud hebben ze niets verloren zodat wij ze met veel plezier nogmaals plaatsen.

Effe Tussedeur

Veur ‘k over wat aorst begin, binne jullie nog in de neng weze kijke of de knolle al opkwamme? Nee, nou ik wel hoor. Ze staen wel niet zo dik, mar je kanne niet alles emme. Jao en zo gaet de tijd mar deur, daer he-je zo gauw gin arreg in, mar ’t is toch alweer naejaor. Ik schruk verleje week zondag-emarrege wel toen ‘k ’t blaodje van de klender ofscheurde, eenentweintig september sting d’r op en dan is ’t ebeurd met de zomer. Jao, ik ad ’t kanne wete want de spreeuve warre al lang an ’t vergaodere in de bome. Zok tekeer gaen toch. Moeder zee vroger, je hove de waslijn gineens uyt te schere, want je laokes en slope zitten zo weer onger de smerighaad. Mar al is ’t nou naejaor, d’r kanne nog genog mooie daoge komme. Meschien krijge we wel ’n mooi aerepelzomertje afferan. Jao ik weet wel dat ’r nou minse binne dee daer om lache motte, mar zo neumde ze dat vroger. Je zagge dan dat ’r in de neng en in ’t aaiveld overal aerepels erooid wurde, en net zo good as dat we hellepe moste met roggebeinde, moste we ok ellepe met aerepels rooie. Vaoder zette de stamme euyt, en wij raope, en as de schepselmangde vol was, dan leeggooie in de zak en weer deurgaen. Om dree uur koffie drinke in ’t sonnetje teuge ’t bossie an, balletje d’r bij ,en mar praote onger mekaor of de bouw mee of teuge vul. ’t Is gin wonger dat tie schilders van vroger daer graeg mooie schulderije van maokte. 

Mar nou wat aorst, ik et eleze dat ze de st. Janstraet en nog ’n brokkie van de brink wulle ofsleuyte veur ’t verkeer, omdat ze dee ok opknappe wulle. Zal me dat effe ’n rust geve daer, want nou ka-je d’r kwaonig lope, laet staen fietse. ’s Zaterdags is t’r helemaol gin beginne meer an, dan is ’t zeuyver waeghalserij om an der aore kangt van de straet te komme. Je kanne me gelove of niet, mar ik wast ’r zelluf glad beduusd van toen ‘k ongerleste diao’s vertoonde (je weet wel plaoyjes kijke met de toverlangtaere) van oud Laore, ho rustig en bedaord ’t was. ’t Enigste wat je op zo’n kiekie kan teugekomme is ’n paerdewaoge, in ’t arregste geval een autemebiel, ’n rijteuygje, of ’n ongdekarre van ’n Huizer bot of kaesboer, mar daer is alles mee ezaad. Toen ongze lammerton veur vijfenzestig jaor verom z’n eerste fiets ekocht ad, zee ze moeder, mijn grootje dus, teuge’n um: “je zalle ne wel niet gelove, en je zalle ’t ook wel niet doon, mar dat zeg ‘k je, as t’r ’n autemebiel ankomt, stap of”. Ik denk dat ongze lammerton nou helemaol gin meer op de fiets zou komme. Bart Krijnen

In de jaren tachtig waren de in Larens dialect geschreven stukjes van Bart Krijnen ? in de toenmalige Larense uitgave ‘De Laerbode’ uitermate populair. Aan inhoud hebben ze niets verloren zodat wij ze met veel plezier nogmaals plaatsen. 28 van deze verhalen zijn ingesproken door Nic Vos en op CD verschenen; à € 15 bij de HKL.

Effe tussedeur

In de jaren tachtig waren de in Larens dialect geschreven stukjes van Bart Krijnen † in de toenmalige Larense uitgave ‘De Laerbode’ uitermate populair. Aan inhoud hebben ze niets verloren, zodat wij ze met veel plezier nogmaals plaatsen. 28 van deze verhalen zijn ingesproken door Nic Vos en op CD verschenen; à € 15 bij de HKL.

Veur ‘k ’t vergeet, eerst allemaol gefulliciteerd met ongze keuningin. Ze is dan wel niet jaorig, mar dat geeft niks we kanne evegood wel feest maoke, is ’t niet? Dat doch ‘k ok en ze kanne zegge wat ze wulle, mar ‘k vein ’t ok nog een van de mooiste feeste. Jao ik weet wel je motte in dee tijd van ’t jaor ’t weer ok ’n beetje mee emme, mar dat mos je vroger op eenendartig augustus as wullemientje jaorig was ok. Ik et ’t us ’n keer mee-emaokt dat ’t de eule dag regede dat ’t geut. Nou en ‘k mot ‘r niet an denke as de keuningin ezaad ad: ik wul me verjaordag viere op eenendartig jannewaorie midde in de weinter. ‘K wul je wel vertelle dan was de keuningin wel jaorig, mar wij nog niet.